Harstad, Noorwegen - Het Korps Mariniers kan letterlijk overal in de wereld worden ingezet. In de jungle, in de bergen. En ook in de ijzige kou van het Arctisch gebied. Ik reisde af naar Harstad in Noorwegen voor de koudweertraining van de 23e marinierscompagnie. De mariniers kunnen twee weken uit hun rugzak leven, bij min dertig graden Celsius als het moet. Dat is wel even anders dan een ‘survival’ in de Ardennen. Het is een oorlog op leven en dood met altijd één extra vijand: de kou. De kou laat zich niet terugdingen en geeft zich nooit over. Overleven is winnen. En dat kan alleen met de beste skills en drills…

Vijf dagen in de Arctic is kort. Veel te kort. Ooit ga ik terug voor de hele training. Wat moet dat afzien zijn. Tijdens mijn verblijf krijg ik de krenten uit de pap. Ik zie van tien meter afstand hoe een peloton van de Luchtmobiele Brigade wordt opgepikt door twee Chinook heli’s, begeleid door een Cougar. Weggedoken in een Gore-Tex jas, met mijn camera door de mouw gestoken. Want de downwash van de rotors veroorzaakt een lokale storm. Brokken sneeuw en ijs vliegen in het rond als de heli’s landen. En dan zie je helemaal niets meer… de white out.

Gapahuk
Ik slaap een nacht buiten met drie mariniers in een hut van takken die Gapahuk heet. Ik heb hem zelf niet hoeven bouwen, maar kan me voorstellen hoe het is. Hout zagen voor het kampvuur vreet mijn hele dagvoorraad energie. Slapen lukt voor geen meter, natuurlijk. De rook waait door de hut die aan één kant open is. Buiten is het min vijf graden. Daarbij moet ik wacht lopen, van kwart voor vier tot kwart voor vijf ‘s nachts.

Een unieke ervaring is ook de oefening wakskiën. Dat klinkt leuk, maar het is afzien. Niemand stort zich vrijwillig op ski’s in een wak, als de windchillfactor de gevoelstemperatuur opstuwt naar min tien graden. De marinier die me voorgaat heeft het al eens eerder gedaan. Maar dan bij min dertig. Zelfs als hij doorweekt uit het wak klautert, vertrekt hij geen spier in zijn gezicht…

Embedded
En dan is er nog dat ene puntje. Dat pas tot me doordringt op de allerlaatste dag, als ik embedded bij de ‘vijand’ ga voor de eindaanval. De mariniers hebben vier dagen buiten overleefd. Verplaatsingen van zes tot tien uur, soms zelfs ‘s nachts, met veertig kilo uitrusting en een wapen. Uitgeput moeten ze zijn, als ze aankomen bij het ondergrondse grottencomplex waar de vijand zich schuilhoudt. Toe aan een douche, een bed en twee dagen slaap. Geen kans. De vijand opent vuur. Nu begint de oorlog pas…

Je leest alles over de Arctische training van het Korps Mariniers in het mei-nummer van KIJK…