‘Papa Hotel – Alpha November Papa, at holding point runway two-three, ready fot departure’. De toren op Eelde airport geeft toestemming voor vertrek en de Katana DV20 blaast naar zestig knopen snelheid. In autotermen is dat nog ruim onder de snelheidslimiet op de A7: 111,12 kilometer per uur. Maar anders dan bij een auto, is het voor deze kist met vleugels wél genoeg om los te komen van het asfalt. Ik ben van de grond, ik vlieg!

Vliegen heeft iets magisch. Dat ondervond ik eind 2005 bij de luchtmacht (Gevecht tegen de G’s) en vorig jaar opnieuw tijdens een bezoek aan de Nederlandse vliegschool EFTO die vliegers opleidt in Florida en Las Vegas (Leren vliegen in Florida). Beide waren bliksembezoeken aan de vliegerswereld die mij altijd heeft gefascineerd. En beide smaakten naar meer.

PPL
Daarom vlieg ik nu voor mijn eigen brevet, onder leiding van Avianoord chef-instructeur Roel Sloots. Hij brabbelt voor mij nog onbegrijpelijke termen door de radio en voert zestien handelingen uit in de tijd die ik nodig heb om nog over de eerste twee na te denken. Hij navigeert feilloos op zicht over Drenthe en is er van overtuigd dat ik dat allemaal over een maand of wat ook wel kan. Ik ben benieuwd…

‘Het draait allemaal om uren’, vertelden piloten-in-opleiding me in Las Vegas. Zij vlogen er 1500 voor hun opleiding tot vlieger in de burgerluchtvaart. Voor het Private Pilot License (PPL) heb je minimaal 45 vlieguren nodig. Dat valt mee, als je bedenkt dat je daarna in de hele wereld een toestel kunt pakken en de vaste grond onder je voeten kunt verruilen voor het luchtruim. Mijn logboek telt nu twee vluchten, samen 1:55 uur. Na een paar probeersels tijdens de research voor verhalen in een Cessna 172, een Slingsby en een PC-7 ben ik nu dan echt onderweg naar mijn eigen brevet…. ik vlieg!